Husein i Bahar iz Turske: Nakon Marša mira ćemo se osjećati kao da smo obavili hadž

Marş Mira ya katılmak benim için ayrı bir önem taşıdı; bir boşnak olarak.

Ve yine bir boşnak olarak,ilk kez katılmam ve ilk kez böyle bir yürüyüşten haberdar olmam BENİM,BANA KIZMAMA NEDEN OLDU..Bilgi eksikliğimden dolayı,UTANDIM..

Yürüdükleri yoldan yürümek, hatta yaşama kaçtıkları yoldan yürümek…Aç-susuz,ayakkabısız,yaralı,yorgun..

3 gün süren 110 kmlik güzergah,ki bazı yerde 140km. yazıyor…

Yol boyunca,herkes birbirine merhaba veya selam aleyküm diyor.Bizde  de Türk bayrağını görünce ayrı bir tebessüm,ayrı bir sıcaklık oluşuyor acılı yüzlerinde..ARKADAŞ sık duyduğumuz samimi bir kelimeydi..Dağda yürüyüş molasında,hemencik orada pişirdikleri kahveyi bizlere ikram etmeleri (hemde pet su şişesinin kesilerek bardağa çevrilmesi ile) ne güzel bir duyguydu paylaşmak…

Yol boyunca geçmiş olduğumuz boşnak köylülerin evlerini,WC ni ..biz yürüyüşçülere açmaları …tüm yürüyüşçülere minnet duyan gözlerle bakmaları..görmeye,hissetmeye değerdi..

Yorgunluktan dinlenme ihtiyacını duyduğumuz bir anda (5 veya 10 dakikayı geçmeyen molalar; bu süreden fazla dinlenince vücut soğuyor ve tekrar yürüyüşe başlamak çok zor oluyor) Bizi geçen  gurupları görünce; haydi kalkalım geride kalacağız bak bizi geçtiler dediğimde –olsun  biz güçlüyüz ÇÜNKÜ TÜRKLER bizim yanımızda !!!! dediklerinde bir BOŞNAK-TÜRK olarak  duyduğum gurur anlatılmazdı…

not:Ben ve Hüseyın Duru Duriç ağbi” Bosanska Krupa” ekibine dahil olarak bu yürüyüşe başladık..

Potaçari ye vardığımızda ise orada yaşayan boşnak aile tanıştık. Sık sık ve tek söyledikleri kelime BUJRUM-buyrun evimize..Havanın yağmurlu olması,küçük çadırımızın 2 kişi için yeterli olmaması ve içten samimi teklifleriyle ben ve Rukiye abla boşnak aileye misafir olmak üzere yürümeye başladık.Ardından yağmur bardaktan boşalırcasına başladı.Yağmurun altında 1 km kadar yürüdük bayır yukarı,tepeye doğru.Ayaklarımız su ve çamur içinde kayma tehlikesiyle karşı karşıya idik.(bu su ve çamur benim yürümekten şişmiş,altları kocaman kocaman su toplamış,dolma gibi olmuş her bir ayak parmaklarıma ne iyi geldi)..Dağın tepesindeki evlerine giderken de halen sağlarında biraz ilerdeki birkaç SIRP komşularının!!! evlerini parmaklarıle gösterdi.Ve savaşta top atışlarıyla yerle bir olan evlerinin eski yerini.Eve vardığımızda,sımsıcacık bir gülümseme ile karşıladılar bizi.Sobayı da yakmışlar (10 temmuz akşamı ) kurumamız için.Evin oğlu da eğildi ayaklarımdaki sargı bezlerini açmaya yeltendi.Hiç bir gurur meselesi yapmadan…

Annesinin kucağındaki çocuğuyla Sırplar tarafından evden alınıp ite kalka götürüldüğü,Sırp askerinin iterek ve arkasından silahını ateşlemesi sonucu bu tepeden aşağıya annesinin ayrı bir yere bebeğin ayrı bir yere yuvarlandığı yeri gözleri dolu dolu anlatarak göstermesi..beni kahretti

SICACIK KAHVE,EV YAPIMI BAKLAVA ne iyi geldi yorgunluğumuza..Annesi de; yaralı olarak nasıl esir düştüğünü ne kadar zorluklar çektiğini anlattı..Yıllar geçmesine rağmen acıları halen tazeydi.”Hiç tanımadığı insanlari” evinde misafir etmenin gururunu yaşıyorlardı.(hem de TÜRKİYE den )Sofrasını açarak,güler yüzünü tüm haşmetiyle sergilerken ve dağın başında oturmasına rağmen TERTEMİZ ,TERTİPLİ bir ev, Mis gibi kokan çarşaflar,rahat bir yatakta bizleri yatırarak..Ne güzel bir misafirperverliği var şu Bosna halkımın…

Sabah kahvaltımız hazırlanmıştı ”Bosna Usulü” Çamaşırlarımız soba karşısında kurutulmuş,ve hatta bizim çamurlu spor ayakkabılarımız bile temizlenmişti !!! Binlerce teşekkür ederek dağın tepesindeki BOSNA BAYRAĞI altında aile fertleri ile resim çekildik. Ve seneye geldiğinizde ;çadırda kalmak yok, BURASI SİZİN EVİNİZ.bekliyoruz diyerek bizleri uğurladılar…

POTAÇARİ..srebrenitsa …8372 şehit..Şehitler şehri,kahramanlar şehri..Şehitliğe her sene,kimlikleri tespit edilen şehitlerin defin törenleri var.Ama hala kayıp olan,bulunamayan binlerce BOŞNAK var.

Cenaze törenlerinde anneler,kardeşler,çocuklar,hanımlar akrabalar..İsimleri ayrı,şehirleri ayrı ama ACILARI AYNI insanlar.Ülkenin çeşitli şehirlerinden gelen ve yurt dışından gelen  binlerce insan POTAÇARİde..Bu  SOYKIRIMI KINAMAYA gelen bu acıyı hisseden ,UNUTMAYAN ve UNUTTURMAYAN binlerce yürek….ALLAH RAZI OLSUN

 

 

.

 

2 “marş mira 2014” Yorumlar

  1. Yüreğine sağlık Bahar abla, Allah Boşnak kardeşlerimizden razı olsun, onlara bu acıları bir daha yaşatmasın İnşallah.

    • aminnn
      Bu yılda katılamayacağım :( bu sitenin ve organizasyonun oluşumunda,tanıtılmasında emeğin çok buyuk Canercim.
      Nezuk da tanıştığımızda sadece iki elin 6-7 parmaği kadardı sayımız…Hemen orada küçük bir Türkiye oluşturmuştuk ve
      kaynaşmıştık.Çok güzel ve bir o kadar da maneviyatı çok büyük bir yürüyüşü tamamladık sorunsuz ve kazasız :)
      Gelemesem de…bu yıl da gönlüm ve aklım sizlerle..
      güle güle gidin sretan put svima :) Sayfana ve guruba dahil olan tüm arkadaşlara da hayırlı Bariş yuruyüşü diliyorum.
      Doğru adreste, doğru sayfada, mükemmel ötesi guruptalar..
      Her yıl çoğalan Marş Mira org. ailemizdeki yürüyüşe katılacak olan kardeşlerime arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum bir boşnak olarak.
      Ayaklarınıza …yüreklerinize sağlık…Biz kardeşiz (mi smo braço)
      Kalın sağlıcakla …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*
Web sitesi